Ignacy Misiąg

Ignacy Misiąg urodził się 30 lipca 1891 roku w Tywoni. Po ukończeniu gimnazjum w Jarosławiu rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, które przerwał po powołaniu do armii austro-węgierskiej. Podczas I wojny światowej służył na frontach serbskim, czarnogórskim i włoskim. Po jej zakończeniu wstąpił do Wojska Polskiego i uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej oraz polsko-rosyjskiej.

W 1918 roku organizował pułk, który przyjął nazwę 14 pułku piechoty, a następnie pełnił w nim funkcję dowódcy. Związał się z Włocławkiem, gdzie dowodził pułkiem i działał w organizacjach sportowych, harcerskich oraz społecznych. W 1933 roku został szefem Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, a w 1938 objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty. W kampanii wrześniowej dowodził Oddziałem Wydzielonym „Ignacy”; po kapitulacji dywizji dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich, a następnie trafił do szpitala w Stargardzie, gdzie zmarł w 1942 roku. Był pułkownikiem piechoty i dwukrotnym kawalerem Orderu Virtuti Militari.

Na podstawie artykułu „Ignacy Misiąg” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.